• • odprasowan przekonywani
  • pochmurneg

- Dopilnuję, byście dostali pełną informację o naszych ustaleniach, tak by wasza agentka mogła bez zgrzytów włączyć się w działania grupy Iglica - powiedział. Rodgers wziął głęboki wdech.

Przesyłając komiksy Leonida do biura w Londynie, Keith dopisał na jednym z nich, żeby wysłali mu 270 funtów, co znaczyło, że jego szefowie powinni zajrzeć na siódmą stronę dzisiejszego wydania gazety „Dień”. Cholera, zapłaciłbym już nawet za niego z własnej kieszeni. Rosski odpowiadał w tej drugiej roli nie tylko za przekazywanie informacji oddziałom wywiadu wojskowego, ale kierował też zespołem specnazu przydzielonym do Ośrodka.

- To, jak się czujemy po tym, co wydarzyło się wczoraj jest oczywiste, więc nie traćmy czasu na dalsze roztrząsanie naszych uczuć - zaczął Hood po zamknięciu drzwi. - Może być też tak, że Dogin będzie próbował zarobić pieniądze, sprzedając dostarczone przez Sawczuka narkotyki. Orłow, słucham. Może się zdarzyć, że rozwój sytuacji zmusi nas do szukania u niego pomocy. Squires gestem przekazał komendę: „Przygotować się do skoku”. - Tak? - Mamy teraz dziesięć godzin, a jest za ciemno, żeby studiować mapy. Orłow wiedział, że dojście do porządku z Rosskim trochę potrwa, ale pułkownik mimo wszystkich swoich wad, był dobrym żołnierzem. Nie wolno dopuścić, by ten ładunek dostał się w ręce ruskich generałów. - Tak jest, panie generale. Usta Peggy poruszyły się bezgłośnie. - A jednak nie złapali. Rozpoczął mozolną wędrówkę po oblodzonej kładce, jedną ręką trzymając się poręczy biegnącej wysoko nad głową, a w drugiej ręce trzymając Kałasznikowa. - Na które pytanie, to o Niemców, czy to o żonę? - zapytał Iwan. Rozpoznała majora Aho wychodzącego z budynku. On też przyznał, że już zaczyna mieć dość i chętnie skorzysta z przerwy. Egipt, Japonia, nawet Kolumbia miały wtyki i to bardzo wysoko, ale w Moskwie. - Dziękuję - powiedział Orłow, z rozbawieniem przypominając sobie rozdrażnioną minę Leonida Ilicza. - Na swoje usprawiedliwienie mogę tylko powiedzieć, że potrzebowałam mnóstwo kofeiny, żeby po czytaniu Tomasza Manna czy Jamesa Joyce'a do czwartej, o dziewiątej być w szkole jak zwykle. Tym razem i on lepiej celował. Sankt Petersburg był, jak za cara Piotra, oknem Rosji na Europę, agenci mieli stąd najkrótszą drogę do Skandynawii i na Zachód. Tobey kiwnęła głową i odeszła do telefonu. - Nie, oni strzelają raczej do tych, którzy mogą ich sądzić. W czasie wojny mój ojciec na własnej skórze zaznał tego, co Luftwaffe była zdolna robić z Armią Czerwoną, zanim nasze lotnictwo stanęło na nogi po 22 czerwca. Stanę przed sądem i będę sypał tych, którzy mnie tu sprowadzili i wydali polecenie. Jego ojciec-bohater przyjechał wtedy do akademii i palnął mu mowę na temat tego, że nienawiść jest hańbą i niszczy ludzi i narody.